De Roze advocaat

Roze Advocaat specialiseert zich in rechten voor homo’s

Gepubliceerd in Winq

Strijdbaar en sprankelend, dat zijn de woorden die haar typeren. Desiree Maes, 40 jaar, en advocaat sinds 2005. Gepokt en gemazeld binnen de vastgoedsector en het MKB ondernemingsrecht, vervolgde ze haar loopbaan binnen het familierecht en de algemene praktijk. Kort geleden lanceerde ze een gloednieuw initiatief: de Roze Advocaat. In die hoedanigheid staat ze homo’s, lesbiennes en transgenders bij in zaken rondom onder meer ouderschap, adoptie en discriminatie. “Absoluut nodig,” aldus Maes, “want er is wat deze groep aangaat nog steeds sprake van wettelijke ongelijkheid.”

Bevlogen en bewogen

Bevlogen is ze, gepassioneerd voor haar vak met als adagium ‘Gaat niet bestaat niet’. Maes werkt ook als pro deo advocaat en houdt sinds 2014 wekelijks een gratis spreekuur voor cliënten van de Voedselbank. Die, naar haar zeggen, “behoefte hebben aan iemand die naast hen staat en benaderbaar is, strijdt voor hun rechten en tegelijkertijd in begrijpelijke taal kan communiceren.”

De roze advocaat

Toen ontstond het idee voor de Roze Advocaat. “Via het familierecht kwam ik steeds vaker in contact met homo’s en lesbiennes die tegen zaken aanliepen. Het trof mij dat er wat dat aangaat nog steeds veel ongelijkheid is, ook binnen onze ‘democratische’ Nederlandse grondwet.” Maes besloot om er een aparte dienstverlening van te maken met een eigen productnaam en dito website. Als de Roze Advocaat specialiseert ze zich in kwesties waar bijvoorbeeld homo’s met regelmaat mee te maken krijgen. Het merendeel van die zaken heeft betrekking op het toewijzen van rechten rondom ouderschap en voogdij. “Veel mensen weten niet dat de wetgeving op bepaalde punten nog erg ouderwets is en niet per se gebaseerd op gelijkheid. Homoseksuele mannen met een kinderwens krijgen soms te horen dat ze die maar op moeten geven omdat homo mannen nu eenmaal geen vader kunnen zijn. Dat past niet meer in deze tijd.”

Gekleurde hoeksteen

Ze besluit: “Als de Roze Advocaat sta ik naast mijn cliënten en beschik ik over een berg specialistische kennis en ervaring. Er zijn bepaalde wetmatigheden waaraan ook ik niets kan veranderen. Maar het creëren van een zeker maatschappelijk bewustzijn over de nog steeds bestaande ongelijkheid voor homo’s en lesbiennes draagt wel degelijk bij aan een transformatie in denken. Het gezin mag dan nog steeds de hoeksteen van de samenleving zijn, inmiddels is dat een hoeksteen die heel veel kleuren kan aannemen. Ook een roze dus.”

De Roze Advocaat: deskundig, laagdrempelig en strijdlustig. Meer weten? Kijk op www.derozeadvocaat.nl, via Twitter op @derozeadvocaat of raadpleeg de Roze Advocaat op Facebook.

Freek en Boris leven al jaren samen als homostel.  Ze hebben het goed. Hun wilde jaren liggen achter hen en ze komen in materiaal opzicht niets tekort. Dan ontstaat bij beiden een kinderwens. Freek heeft er eerder “last” van dan Boris. Maar ook die is na een bepaalde tijd om.  Vriendinnen worden voorzichtig gepolst. Is er iemand die aan hun wens kan en wil voldoen? De mannen verdiepen zich in de regelgeving rondom ouderschap voor homo’s. Ze lezen over draagmoeders die na het moment suprême toch besluiten om het kind alsnog zelf te houden. De oplossing dient zich na verloop van tijd vanzelf aan. Sien en Myrna, een bevriend lesbisch stel, laten hen weten er wel voor te voelen om draagmoeders te zijn. Dat wil zeggen: Sien stelt haar eicel ter beschikking, die vervolgens bevrucht kan worden met het zaad van Freek, en daarna wordt teruggeplaatst in de baarmoeder van Myrna die de zwangerschap zal doorlopen. Iedereen blij. Of toch niet? De plannen blijken medisch niet uitvoerbaar, het ziekenhuis ligt dwars. Naar hun zeggen kost deze procedure veel meer medische begeleiding dan normaal en hieraan willen zij niet tegemoet komen. Freek en Boris staan perplex. Dit is toch Nederland? Wat nou meer medische begeleiding? Hordes vrouwen vervoegen zich maandelijks in het ziekenhuis met de melding dat zij zwanger willen raken. Hormoonkuren, terugplaatsingen, de medische wereld is toch wel wat gewend zou je zeggen? Het koppel spant een rechtszaak aan waarin zij het ziekenhuis betichten van discriminatie. De zaak wordt afgewezen, volgens de rechtbank was daar geen sprake van. Sien en Myrna zien af van het gecombineerde draagmoederschap. Freek en Boris zoeken nog steeds naar de juiste match om toch een kind op de wereld te kunnen zetten. Het zou hen enorm helpen als er iemand zou zijn die hen haarfijn kon uitleggen welke wettelijke mogelijkheden er wel voor hen zijn.

Lara is politieagent en transgender. Geboren als Lars weet zij al ruim voor haar puberteit dat zij eigenlijk vrouw wil zijn. Lars groeit op in een klein beschermd dorp en krijg het gaandeweg steeds moeilijker met zijn identiteit. Jongens om hem heen zitten achter de meiden aan en scheppen op over hun veroveringen. Lars wil meedoen, maar het lukt hem niet. In het dorp wordt over hem gefluisterd. Zou hij homo zijn? Om de geruchten de kop in te drukken kiest hij voor een stoere en mannelijke loopbaan. Hij wordt politieagent. Binnen het korps staat hij al snel te boek als buitenbeentje. Door zijn eigen innerlijke worsteling en de reacties om hem heen heeft Lars het moeilijk. Hij denkt er steeds vaker aan om eruit te stappen en zichzelf iets aan te doen. In 2005 kiest hij er uiteindelijk toch voor om een geslachtsverandering te ondergaan. Hij komt als Lara weer terug in het korps. Een aantal collega’s reageert meelevend, een paar zelfs enthousiast. Maar door anderen om hem heen wordt hij tot mikpunt van spot gemaakt. Diverse gesprekken met zijn chef lossen het probleem niet op. Lara neemt ontslag en zit sinds die dag thuis. Ze mist haar werk enorm en voelt zich tekort gedaan. Haar strijdlust is er wel, maar die strijd voert ze liever niet alleen.

Klik hier voor het originele artikel.